شب بود، جمعى از اصحاب در محضر رسول خدا - صلى الله عليه و آله - نشسته بودند و از بيانات آن بزرگوار،بهره مند مى شوند، آن بزرگوار در آن شب اين جريان را بيان كرد و فرمودند:
آن شب كه من را به سوى آسمان ها به معراج بردند يعنى در شب 17 يا 21 ماه رمضان سال 10 يا 12 بعثت هنگامى كه به آسمان سوم رسيدم ، منبرى براى من نصب نمودند، من بر عرشه منبر قرار گرفتم و ابراهيم خليل - عليه السلام - در پله پايين عرش منبر قرار گرفته بودند و ساير پيامبران در پله هاى پايين ترى قرار داشتند.
در اين هنگام على - عليه السلام - ظاهر شد كه بر شترى از نور، سوار بود و صورتش مانند ماه شب چهارده مى درخشند، و جمعى چون ستارگان تابان در اطراف او بودند، در اين وقت ، ابراهيم - عليه السلام به من گفت :
اين (اشاره به على (ع ) كدام پيامبر بزرگ و يا فرشته بلند مقام است ؟
گفتم : او نه پيامبر است و نه فرشته ؛ بلكه برادرم و پسر عمويم و دامادم و وارث علمم على بن ابى طالب است .
پرسيد: اين گروهى كه در اطراف او هستند، كيانند؟
گفتم : اين گروه ، شيعيان على ابن طالب هستند.
ابراهيم - عليه السلام - علاقه مند شد كه جزء شيعيان على - عليه السلام باشد به خدا عرض كرد: پروردگار! من را از شيعيان على بن طالب - عليه السلام - قراربده .
در اين هنگام جبرييل نازل شد و آيه 81 سوره صافات را خواند و ان من شيعته لا ابراهيم .؛ و از شيعيان او در اصول اعتقادات ابراهيم است .
پيامبر - صلى الله عليه و آله - به اصحاب فرمودند: هرگاه بر پيامبر پيشين صلوات فرستاديد، نخست به من صلوات بفرستيد، سپس به آنها، جز در مورد ابراهيم خليل - عليه السلام كه هرگاه خواستيد به من صلوات بفرستيد، نخست به ابراهيم خليل - عليه السلام - صلوات بفرستيد.
پرسيدند: چرا؟
فرمودند: به همين دليل كه بيان كردم ، او آرزو كرد تا از شيعيان على بن ابى طالب باشد.

 

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
من سم الورد الاحمر و لم يصل على و على آلى فقد جفايى
كسى كه گل سرخ (گل محمدى ) ببويد و بر من و آل من صلوات نفرستد، بر من جفا كرده است . ⁽⁷⁸⁾

 

رسول خدا صلى الله عليه و آله مى فرمايد:
ان اصل الناس من ذكرك عنده فلم يصل على
گمراه ترين انسان ها، كسى است كه نام من پيش او بر زبان آيد؛ ولى او بر من صلوات نفرستد. ⁽⁷⁶⁾

 

پيامبر اكرم - صلى الله عليه و آله - فرمود:
من صلى على و لم يصل على آلى لم يجد ريح الجنة
كسى كه بر من صلوات بفرستد؛ ولى بر آل من ، صلوات نفرستد، بوى بهشت را استشمام نخواهد كرد.⁽⁷⁵⁾

 

اى امت محمد - صلى الله عليه و آله - يادكنيد محمد و آل او را در هر شدت و مصيبت تا آن كه خدا يارى كند شما را به واسطه ملايكه برشياطينى كه قصد شما مى كنند. به درستى كه با هر يك از شما، ملكى هست در طرف راست ، كه حسنات را مى نويسد. و ملكى ديگر در طرف چب ، كه سيئات را مى نويسد. و دو شيطان نيز هست با هركس ، كه ابليس ‍ آنها را فرستاده است ، كه او را اغوا نمايند.
هنگامى كه يكى از شما، وسوسه اى در دل خود يافت ، خدا را يادكند و بگويد:
لا حول و لا قوة الا بالله العلى العظيم و صلى الله على محمد و آله الطاهرين .
آن دو شيطان ، پنهان مى شوند، و به نزد ابليس مى روند، و شكوه مى كنند، و به مى گويند: امروز، اين شخص مارا خسته كرده است ، جمعى از شياطين و مرده را به مدد ما فرست .
ابليس ، گروهى از مادران را - در عقب يكديگر - به يارى ايشان مى فرستد، تا آن كه هزارنفر در نزد او جمع مى شوند. قصد او مى كنند.
پس اگر آن بنده ، خدا را ياد كند، و بر محمد و آل آن حضرت - عليه السلام - صلوات فرستد، آنها راهى به او نخواهد يافت ؛ و به ابليس مى گويند كه خود با تمام لشكرت بيا، تا آن كه بر او غلبه نمايى ، و او را اغوا نموده گمراه سازى .
پس ابليس ، با تمام لشگر مى آيد. و حق تعالى به ملايكه مى فرمايد كه :
ابليس ، قصد فلان بندة من يا فلان كنيز من نموده است ، بالشگرش . شما برويد، با او مقاتله كنيد.
پس در مقابل هر شيطانى صدهزار ملك مى آيند، كه بر اساس آتشى سوارند؛ و در دست ايشان ، شمشيرها و نيزه ها از آتش است ، و كمان ها و تيرها از آتش هست ؛ و تمام كاردها و سلاح هاى ايشان از آتش است ؛ و آن شياطين را دور مى كنند، و بعضى را مى كشند، و ابليس را اسير مى كنند، و آن حربه ها بر او مى زنند. ابليس فرياد مى زند: اى پروردگار من ، كجا است وعده تو، به درستى كه تو من را مهلت دادى تا وقت معلوم .
خطاب به ملايكه مى رسد: من او را وعده داده ام كه نمى رانم ، و وعده نداده ام كه سلاح و عذاب را بر او مسلط نگردانم و درد و الم به او نرسانم حربه ها بر او بزنيد، و ما او را نخواهيم كشت .
ملايكه ، آن قدر ضربت بر او مى زنند كه تمام اعضايش مجروح مى گردد؛ پس او را وا مى گذراند. ابليس ، پيوسته براى خود و براى اولادش كه كشته شده اند، اندوهگين مى باشد. و چيزى از آن جراحت هايش بهبود نمى يابد مگر به شنيدن آواز مشركان ، كه به كفر تكلم نمايند.
پس اگر آن بنده ، بر ذكر خدا و صلوات فرستادن مشغول باشد، او به همان حالت باقى مى ماند.
اما اگر آن بنده ياد خدا و صلوات را ترك نمايد، و در مخالفت امر خدا، و معصيت فرو رود؛ آن جراحت ها، التيام مى پذيرد، و ابليس بر آن شخص ‍ مسلط مى شود، و او را لجام مى كند، و زين بر او مى گذارد، و بر او سوار مى شود، و بعد از آن پايين مى آيد، و مى گويد، الحال ما بر او مسلطيم ، و هر وقت كه خواهيم ، بر او سوار مى توانيم شد.
پس رسول خدا - صلى الله عليه و آله - فرمود: اگر مى خواهيد كه ابليس ‍ را بر همان حال ، با جراحت هاى بسياراندوهگين بگذاريد، كه جراحت هايش بهبود نيايد، مداومت نماييد بر طاعت خدا و صلوات فرستادن . و اگر بر غير آن حال باشيد، اسير ابليس خواهد بود، و مرده خود را برگردن هاى شما سوار خواهد كرد.

 

نقل كرده اند:
مردى در بصره ، حديث مى نوشت . وقتى به نام مبارك آن حضرت مى رسيد، از روى عمد نوشتن صلوات را، ترك مى كرد، در اندك زمانى ، آكله در انگشتانش افتاد، و به كلى دستش جدا شد

 

رسول خدا - صلى الله عليه و آله - فرمودند:
بينى مردى كه من در نزد او ياد شوم و بر من درود نفرستد، به خاك (ذلك ) ماليده مى شود و از آن حضرت - صلى الله عليه و آله - روايت شده است كه هركس من را ياد كند و بر من درود نفرستد، بدبخت خواهد بود. ⁽⁷⁴⁾